Zapora solińska jest jedną z największych atrakcji turystycznych tej miejscowości a także całych Bieszczadów w ich granicach turystycznych (a już na pewno dla tych, którzy nie przepadają za wyprawami w góry). Jeżeli zamierzamy zwiedzić zaporę, zakładając, że poruszamy się samochodem, zostawiamy nasz pojazd na płatnym parkingu (szczególnie w weekendy trudno tu o miejsce), na który należy zjechać skręcając w prawo na pierwszym ostrym zakręcie przy wjeździe do Soliny od strony południowej i dalej udać się pieszo w kierunku zapory. Po drodze niezliczone punkty gastronomiczne, kioski i stragany sprzedawców pamiątek, fotografów itp.

Po wejściu na zaporę, po jej prawej stronie otwiera się piękny widok zalewu, choć ze względu na jego zawiłość z zapory będziemy podziwiać tylko niewielki fragment zbiornika. Jeżeli spojrzymy w dół w stronę tafli jeziora, zauważymy sporą ilość ryb, pływających przy zaporze tuż pod powierzchnią wody – głównie klenie.

W odległości ok. kilkudziesięciu metrów od zapory znajdują się rozmieszczone dość symetrycznie boje. Jest to granica strefy, której nie mogą przekraczać żadne jednostki pływające. Imponujące wrażenie robi tama z przeciwnej strony. Kilkadziesiąt metrów które dzieli nas od jej podstawy są niezapomnianym widokiem. Bardziej zainteresowanych samą zaporą oraz elektrownią może ucieszyć informacja, że obecnie jest już możliwość zwiedzania korpusu zapory dla wszystkich – do roku 2006 dotyczyło to tylko grup zorganizowanych.

Ze wspomnianej wcześniej przystani kursują stateczki turystyczne, które w sezonie odpływają praktycznie co 30 minut, więc z tej atrakcji także można skorzystać

Zalew Soliński charakteryzuje się wyjątkowo dużymi wahaniami poziomu wody. Różnice osiągają 10-15m, przy czym zmiany poziomu mogą następować bardzo szybko. Z dnia na dzień poziom wody może zmienić się nawet o 1m. Jako główne powody takiego stanu rzeczy podaje się dużą zmienność przepływów Sanu, przepompowywanie wody ze zbiornika Myczkowieckiego do Solińskiego i jej oddawanie, oraz charakteryzujące się stromymi brzegami ukształtowanie dna jeziora, przez co różnice są bardziej widoczne w pionie.

Polańczyk – to obok Soliny zdecydowanie najbardziej znany i popularny kurort nad Zalewem Solińskim. Polańczyk posiada status uzdrowiska nadany w 1974r, leczy się tu głównie choroby układu oddechowego. Jest tu również park zdrojowy. W Polańczyku występują następujące wody mineralne: wodorowo-chlorkowo-sodowe, wodoro-węglanowo-chlorkowo-sodowe oraz wodoro-węglanowochlorkowo-bromkowo- jodowe.

Myczkowce – położone są w dolinie Sanu w pobliżu zapory i Jeziora Myczkowieckiego. W czasach średniowiecza na pobliskim wzgórzu stał warowny gród, stąd też góra przyjęła nazwę Grodzisko (552m n.p.m.). Myczkowce są jedną z najstarszych bieszczadzkich wsi, zostały założone w 1376r. Od czasów wybudowania zapory Myczkowce rozwijają się jako ośrodek wypoczynkowy i turystyczny. Z ciekawszych zabytków Myczkowców należy wymienić spichlerz podworski z XIXw, i kapliczkę upamiętniającą zniesienie pańszczyzny w 1848r. Znajduje się tu także kościół murowany (kiedyś cerkiew) z 1912r. W Myczkowcach – Osiedlu jest urwisko skalne na Sanem o ciekawie wykształconych formach skalnych, uznane za pomnik przyrody.