Podstawowym elementem ubioru w oresie Edo było kosode, które stało się wzorem dla ubioru noszonego do dziś pod nazwą kimono. Niektórzy historycy sztuki przyjmują, że w środkowym okresie Heian arystokratki wkładały jedwabne kosode jako pierwszą, przylegającą do ciała warstwę a na nią zakładały kilkanaście nieraz warstw.

 

Termin „kimono“ oznacza dosłownie „rzecz do noszenia“. Ki –pochodzi od czasownika „kiru“ (wkładać, nosić), mono – oznacza „rzecz“. Współcześnie, kimona wykonuje się z bawełny, lnu, jedwabiu lub wełny na okres zimy. Tkaniny te mogą być farbowane, malowane oraz haftowane. Malowanie pejzaży na kimonach, ktore miało swój szczytowy okres w XVIIw. wiązało się z wcześniejszą tradycją malowanych jedwabnych zwojów pionowych (kakemono) lub poziomych (emakimono), parawanów i wewnętrznych ścian pomieszczeń.

 

Pomimo, że w Japonii istnieje obecnie powszechne upodobanie do zachodniego sposobu ubierania podyktowane wygodą i niską ceną, to w kimonach nadal wita się Nowy Rok, bieże śluby i obchodzi różne uroczystości. Urok kimona polega na tym, że dodaje każdemu gracji oraz wyszukanej elegancji.

 

Współczesne kimona można podzielić ogólnie na męskie i kobiece oraz sklasyfikować w/g stanu cywilnego (mężatki i kobiety niezamężne) a także z uwagi na porę roku. Dzieci są ubierane w kimona bardziej kolorowe przy okazji różnych uroczystości. Najmniejsze dzieci noszą kurteczkę (hanten).
– niezamężne kobiety noszą kimona (furisode) z szerokim rękawem,
czasami furisode wpuszczane jest do spodni (hakama).
– mężatki noszą kimona o węższych rękawach zwane (tomesode).
– wizytowe kimono (homongi) może być noszone przez panny i mężatki.
– męski odświętny, ślubny ubiór stanowi kimono oraz spodnie hakama.
-panna młoda ubiera białe kimono i białe (uchikake), zamieniane potem na wielobarwne uchikake.
– podobna w koroju do kimona jest yukata – letnia, bawełniana szata, używana także jako szlafrok po kąpieli. Yukatę wiąże się pasem hanhaba obi o szer. ok.15cm i dług. ok.3m.